Wspieram kampanię #ZnamyStawki, ponieważ nie widzę powodu, dla którego informacje o honorariach za udział w wydarzeniach finansowanych publicznie miałyby być tajne jak archiwum Watykanu albo notatnik ojca Indiany Jonesa. Mamy coś do ukrycia?

Uważam, że jeśli chcemy uczciwego rynku pracy w kulturze, jawność wydatkowania środków publicznych jest podstawą. Każdy podatnik i każda podatniczka powinni mieć wgląd w to, jak wydawane są ich pieniądze. To elementarny wyraz szacunku – zarówno wobec siebie nawzajem, jak i wobec osób, które wydarzenia kulturalne współfinansują ze swoich podatków. Skoro rozliczamy urzędników państwowych, powinniśmy mieć możliwość rozliczania także instytucji kultury.

Ale to nie wszystko.

Wspieram kampanię #ZnamyStawki także z bardziej osobistych – i dużo mniej wzniosłych – powodów. Z zadziwiającym nawet mnie samą opóźnieniem zrozumiałam, że nie wszyscy w kulturze dostają tyle samo za to samo i że często decydują o tym umiejętności negocjacyjne i dostęp do wiedzy, a nie obiektywna „wartość” naszej pracy. Robiłam głupie rzeczy: brałam udział w panelach, za które wszyscy poza mną dostali wyższe stawki – bo sobie je wywalczyli, a ja nie wiedziałam, że tak można. Negocjowałam swoje honoraria w dół, bo wierzyłam w rzekome kłopoty finansowe dotowanych z budżetu państwa festiwali, które kończyły się wystawnymi (na moje oko) bankietami.

Wierzę, że jawność finansowa pomoże takim gamoniom jak ja poruszać się po tej branży z większą świadomością.

I w końcu też: chcę nam wszystkim – opłacanym z publicznych pieniędzy – zajrzeć do portfela. Chcę sprawdzić, czy te męskie nie są przypadkiem grubsze, czy te już wypchane nie wypychają się szybciej. Być może to jedna z bardziej feministycznych rzeczy, jakich dziś chcę dla kultury.