Monika Glosowitz (ur. w 1986 r. w Rybniku) – badaczka literatury, krytyczka literacka, działaczka społeczna. Doktorka literaturoznawstwa, adiunktka na Uniwersytecie Śląskim. Absolwentka uniwersytetów w Oviedo, Grenadzie i Utrechcie. Kieruje projektem „Pamiętniki kobiet z rodzin górniczych” i prowadzi Archiwum Pamięci Rybniczanek i Rybniczan, redaguje serię naukową Krytyczne studia nad narracjami kobiet z regionów przemysłowych w Wydawnictwie Uniwersytetu Śląskiego oraz poetycką wszędzie na ziemi jest równonoc w wydawnictwie Katalog Press. W 2024 r. ukazały się pod jej redakcją Opowieści kobiet z rodzin górniczych (Biblioteka Śląska). W 2019 r. opublikowała Maszynerie afektywne. Literackie strategie emancypacji w najnowszej polskiej poezji kobiet (IBL PAN), za które w 2020 r. otrzymała Poznańską Nagrodę Literacką – Stypendium im. Stanisława Barańczaka. Laureatka Gliwickiej Nagrody Literackiej 2025. W latach 2018–2020 była przewodniczącą Rybnickiej Rady Kobiet. Mieszka w Kamieniu. Pochodzi z rodziny górniczej, ma dwóch synów. W wolnych chwilach uprawia ogród, tropi jaszczurki i piecze chleb. Jeździ po grubach po całej Europie.
Jestem przekonana, że transparentność wynagrodzeń jest ważnym elementem sprawiedliwości pracowniczej. Klarownie rozpisane stawki i wizje rozwoju w długoterminowych współpracach powinny być zestawem startowym. Pamiętam, jak zakaz rozmawiania o wynagrodzeniach był ostatnim topornym narzędziem sprawowania władzy w firmie, w której pracowałam, i jak brak sensownej polityki wynagrodzeń drążył i niszczył relacje zespołowe. Nie, dziękuję.