Kulturę będziemy mieć taką, jaką sami wypracujemy. Uczciwie. A za uczciwą pracę należy się uczciwe wynagrodzenie. Tam, gdzie kultura jest finansowana i dofinansowywana ze środków publicznych, transparentność wydatków jest szczególnie ważna, bo legitymizuje przed społeczeństwem zasadność tych wydatków. Zarazem założenie, że mówienie o stawkach w kulturze jest czymś wstydliwym (jak mówienie o stawkach ogółem, w dowolnym miejscu pracy), jest dla mnie kuriozum samym w sobie. Bo uczciwej zapłaty za uczciwą pracę nie powinno się wstydzić. Ot co! Ludzie kultury najczęściej nie zarabiają zbyt wiele. Bardzo często nie potrafią o swoje zawalczyć, często, zwłaszcza na początku drogi, nawet nie wiedzą, że mogą. I co mogliby wywalczyć. Nie potrafią określić wartości swojej i swojej pracy, a brak transparentności wynagrodzeń w kulturze tylko sprzyja podziałom i systemowej dyskryminacji. Znajomość stawek w dowolnej branży jest kluczem do partnerstwa, do przejrzystości i do uczciwych zasad, których żadna ze stron nie będzie musiała się wstydzić.